ՄԵՆՅՈՒ

ՊԱՏՄԱՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ, ԳՐԱԿԱՆ - ԳԵՂԱՐՎԵՍՏԱԿԱՆ, ՓԱՍՏԱՎԱՎԵՐԱԳՐԱԿԱՆ, ՀԱՆՐԱՄԱՏՉԵԼԻ, ՈՒՍՈՒՑՈՂԱԿԱՆ, ԱԶԳԱՅԻՆ, ՀԱՅՐԵՆԱՍԻՐԱԿԱՆ, ԿՐԹԱԴԱՍՏԻԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԲԼՈԳ   «Բոլորն ուզում են իրենց երեխաներին թողնել լավ աշխարհ, իսկ ես աշխարհին ուզում եմ թողնել լավ երեխաներ» ԿԱՐԼՈՍ ՍԼԻՄ ԷԼՈՒ  
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

22.05.2013

«Քաղաքապետին խանգարում է ֆինանսական վիճակը, իսկ ավագանուն՝ քաղաքապետը»

22 Մայիս, 2013 Հարցազրույց
Հեղինակ` Անի Մկրտչյան

Հարցազրույց բլոգեր, Գյումրու ավագանու նախկին թեկնածու
Արա Նախշքարյանի հետ

-Պարոն Նախշքարյան, Դուք Ձեր նախընտրական ծրագրում քաղաքի ո՞ր հիմնախնդրի լուծումն էիք կարեւորել, որն այսօր դեռ մնում է չլուծված:

-Ես որոշել էի, որ առաջին հերթին քաղաքում լուծվելու էր փոքր աղբամաններ տեղադրելու հարցը: Ի վերջո, քաղաքը միայն հրապարակով չէ: 6 աթոռը, որ Երեւանից բերել-դրել են այդտեղ՝ չի նշանակում, որ իրենք շատ մաքուր գործ արեցին հայրենի քաղաքում: Ինչքան տեղյակ եմ, իհարկե, չգիտեմ, թե ինչքանով է ճիշտ, մի աթոռի գինը 200.000 դրամի սահմաններում է ձեռք բերվել: Ես մտածեցի, որ դրա փոխարեն կարելի էր դնել խոլ՝ աթոռներով, բազկաթոռներով, դիվանով:

-Չե՞ք կարծում, որ խոլ դնելու դեպքում էլ ծածկ էր պետք:

-Հիմա կարեւոր չէ. խոլն արժե 120.000 դրամ, ծածկի ծախսն էլ 30.000 դրամ: Ամեն դեպքում՝ ավելի ճիշտ կլիներ, ավելի փափուկ կլիներ, ավելի նպատակահարմար: 200. 000-ը, եթե, իհարկե, այդ արժեքն է ունեցել, խփնվելու թիվ է:

-Գյումրին ճանաչվել է ԱՊՀ մշակութային մայրաքաղաք եւ, ինչպես նկատում եք,քաղաքի կենտրոնում է, այսպես ասած, իրարանցումը՝ Ձեր նշած աթոռներով,կենտրոնական փողոցների բարեկարգմամբ, հրապարակի տեսքի փոփոխմամբ:

-Մշակութային քաղաք ենք դարձել, սակայն մշակութային դեռ ոչ մի բան քաղաքում չի երեւում: Օրինակ, կարծում եմ, որպես բլոգեր՝ պիտի հաշվի առնեին թեկուզ իմ կայքը ու ինձ նման շատ մարդկանց: Շատ կուզեի, որ ամեն քայլափոխի տեսնեի մշակույթ՝ թեկուզ թուղթ գետին չգցելու մշակույթը, դա էլ չունենք. Այսինքն՝ սա գալիս է աղբամանների բացակայությունից: Ավագանին թող որոշում կայացնի, որ յուրաքանչյուր փողոցում, հետո ինչ-որ փողոցը փոս է, կախված դրա երկարությունից, յուրաքանչյուր 20-25 մետրի վրա փոքր աղբաման տեղադրվի: 49-րդ հսկայական փողոցը ասֆալտապատեցին, մի աղբաման չկա դրված, որ մարդ ծխախոտը գետին չգցի, սպասի՝ մի քանի քայլից գցի աղբամանը: Սա արդեն մշակույթ է, որը մենք չունենք: Պարտադիր չէ, որ մենք մշակույթ ասելով հասկանանք թատրոն, երգ: Բարեւելու մշակույթն էլ է մշակույթ, որ մենք չունենք: Որ ասում են Գյումրին եղել է արվեստների եւ արհեստների քաղաք, դա առաջ էր հիմա ի՞նչ:

-Անդրադառնանք փոքր աղբամաններ տեղադրելու Ձեր առաջարկին: Ի՞նչ եքկարծում, ի՞նչն է համայնքի ղեկավարին ու ավագանուն խանգարում, որ այս խնդիրըչեն լուծում:

-Ես կարծում եմ՝ քաղաքապետին խանգարում է ֆինանսի բացակայությունը, որքան հասկանում եմ՝ քաղաքապետը ձգտում է դրան: Քաղաքապետին խանգարում է ֆինանասական վիճակը, իսկ ավագանուն՝ քաղաքապետը:

-Ինչպե՞ս, կբացատրե՞ք:

-Քաղաքպետն անմիջական կախված է ֆինանսական վիճակից ու չի կարող այդ հարցը կարգավորել, բնականաբար, ներազդում է ավագանու վրա, որպեսզի հանկարծ այդ հարցը չբարձրացվի, որ հանկարծ չստացվի, թե տես, ավագանին ասաց, բայց քաղաքապետը չարեց. խնդիրը սա է, ուրիշ բան, հավանաբար, չեմ տեսնում: Ես չեմ կարծում, թե երկիրը չունի ֆինանս, պարզապես երկրում իշխող վերնախավը չի ուզում անիմաստ տեղը իր գրպանից այդ գումարը հենց այնպես նվիրաբերի քաղաքին: Գյումրին այսօր շատ անբարենպաստ պայմաններում է՝ թե իր մարդկային, թե աշխատանքային ռեսուրսներով: Այս քաղաքում հեռանկար չես տեսնում: Երբ այս քաղաքում ուզում ես մի բարի գործ անել ասում են՝ «հը, տեսնես սա ինչ ունի մտքի մեջ»: Այսինքն՝ մարդկանց մոտ հավատի բացակայությունը այնքան է ամրապնդված, որ մարդը այլ բան չի էլ պատկերացնում:

-Իսկ Դուք որպես քաղաքի բնակիչ ինչպե՞ս եք գնահատում ավագանու աշխատանքը:

-Այս պահին, թեպետ գուցե ժամանակը քիչ է, բայց ամեն դեպքում դեռ ընդգծված տողով չի երեւում ավագանու աշխատանքը, պարզ երեւում է, որ ձեռքերը բարձրացնում են՝ ըստ պահանջվածի, թեպետ կան բացառություններ: Բոլորս նկատել ենք, որ մի բան է գովելի, որ որոշակի թափանցիկություն կա, այսինքն՝ հանրությանն է հասանելի ավագանու գործունեությունը: Ավագնու ինստիտուտը դեռ շատ բան ունի անելու, առավել եւս Գյումրիում՝ հասնելու մի մակարդակի, որ իրավամբ կոչվի ավագանի: Ավագանին ավելի սուրբ բան է, քան մենք այսօր տեսնում ենք: Ես այս պահին ավագանու գործունեությունը գնահատում եմ անբավարար:

-Մինչ ՏԻՄ ընտրությունները՝ կար «Աշխատանք եւ արժանապատվություն»քաղաքացիական խումբ, կարծես տեսանելի չէ այդ խմբի գործունեությունը:

-Խնդրին հետեւյալում է՝ դա թիմային ադրիբուդ էր, ինչ-որ որոշակի սցենարով սարքված բան. էսպես, գարեջրագործների թիմը, փաստորեն, որոշակիորեն հաղթահարեց փուլը, անցավ քաղաքապետարան եւ մարվեց այդ ամեն ինչը, որովհետեւ քաղաքապետին էր պետք, որ իր թիմն անցնի:

-Իսկ ի՞նչ կասեիք «Քաղաքը մերն է» քաղաքացիական խմբի մասին:

-Ես, իրոք, ափսոսում եմ. «Քաղաքը մերն է»-ից գոնե նվազագույնը 3 հոգի պիտի անցներ: Ինձ չեմ անջատում այդ խմբից, թեպետ չեմ եղել այդ խմբի անդամ, բայց, իրոք, հավանում էի իրենց աշխատանքը, այնտեղ հավաքված մարդիկ բանիմաց էին, գործունյա, մտածելակեպով ավելի հարուստ էին, քան այսօրվա ավագանին կա: Գոնե 3 հոգի պիտի անցներ, որ Լեւոն Բարսեղյանը մենակ չմնար: Ես հիմա չգիտեմ՝ ինքն իրեն այնտեղ ինչպես է զգում, բայց, ամեն դեպքում, այսպես՝ գործունեությանը նայելով, հասկանում եմ, որ բնականաբար պիտի իրեն վատ զգա, որվհետեւ մեկ դեմ կամ ձեռնպահ ձայնը ոչինչ չի փոխում՝ նորից ձայն բարբառո հանապատի:

-Պարոն Նախշքարյան, Գյումրիում մինչ ՏԻՄ ընտրությունները՝ խոստումներ էինքլսում, թե ավագանին պիտի հակազդող ուժ լինի, եւ ամեն հարցում, անկախքաղաքապետի դիրքորոշումից, իր հստակ կարծիքն ու առաջարկությունն ունենա:Դուք հետեւո՞ւմ եք ավագանու նիստերին, ի՞նչ եք կարծում, այս խոստացածհակազդեցությունը երեւում է:

-Իհարկե, չի երեւում: Այս պահին պարզ է, որ Ս.Բալասանյանը իր թիմով պիտի գնար, ու պիտի չերեւար այդ ամեն ինչը, եւ որպեսզի չերեւար՝ ինքը պիտի իր թիմով գնար, ու այդպես էլ ստացվեց: Չնայած ասեմ՝ քաղաքապետը կարծես ուզում է ինչ-որ բան անել: Ես չեմ ասում՝ 100 տոկոսով ինչ-որ բան է անում, բայց, ամեն դեպքում, փորձում է անել: Ըստ իս, ավագանին պիտի փոխադարձաբար աշխատի, այսինքն՝ միգուցե ավագանու կազմում կան մարդիկ, ովքեր որ փայլուն մտքեր ունեն եւ կարելի է այդ միտքն օգտագործել եւ առաջին հերթին դա պիտի երեւա: Իսկ այս պահին ես դեռ չեմ տեսնում այդ երեւալու խնդիրը: Ինչքան հասկացա՝ քաղաքապետն այսօր մյուս քաղաքապետերի նման անում է այն, ինչ պիտի աներ, իսկ ավագանին այս պահին պարզապես դիտորդի դերում է: Ավագանին պիտի մենակ հավանություն տա. սա է: Իսկ դա սխալ է:
Զրուցեց Անի Մկրտչյանը
ԱՂԲՅՈՒՐ՝ ԱՍՊԱՐԵԶ

2 комментария:

  1. Ես զգում եմ,որ քաղաքապետի մտատանջությունների մեջ գերիշխող Է գյումրեցիների վստահությունը շուտափույթ ձեռք բերելու հարցը, որը ըստ իս կարևոր բաղադրիչներից մեկն է, եթե ոչ ամենակարևորը, ծրագրերը արագ ու սահուն իրականացնելու համար: Կարծում եմ մինչ օրս քաղաքապետի ու ավագանու հարաբերությունները զարգանում են հենց այս տրամաբանությամ մեջ,այսինքն մի կողմից ի տարբերություն նախորդի որոշակի դրական տեղաշարժ կա ավագանու ինստիտուտի կայացման գործում. կա թափանցիկության, հրապարակայնության ապահովման, բացախոսության, կարծիքները համադրելու տարրեր,մյուս կողմից ֆինանսական միջոցների բացակայությունն ու քաղաքապետի հաստատ կամքը/որը ըստ իս նկատելի է/ ավարտին հասցնելու այս կամ այն գործը, արդեն քաղաքապետ- ավագանի փոխհարաբերությունների ձևաչափում ծնել է ,, եթե չես կարղ օգնել, ապա մի էլ խանգարիր,, սկզբունք: Ըստ ինձ այս սկզբունքը ներկա պահին ձեռնտու է թե քաղաքապետին ու թե ավագանու մեծ թվով անդամներին/ չհաշված մեկ-երկու բացառությունների/, ինչու?. նախ ավագանու կառուցվածքը այնպիսին է, որ նրանում ընդգրկվել են տարբեր շահեր հետապնդող մի քանի խմբավորումներ,որոնք բնականաբար նույն ելակետերով չեն մոտենում համայնքային հիմհախնդիրներին, բայց միաժամանակ գերազանց պատկերացնում են հիմնախնդիրները չլուծվելու դաժան հետևանքները: Արդյունքում ստացվել է այն, որ այսօր ավագանին նախապատվելի է համարում պասիվ դիրքերի պահպանումր: Չանտեսենք նաև մեր, հայերիս մեջ շատ խորը արմատացած ,, ես-, դու+,, կամ որ նույնն է՞ եթե, ապա..., հպատակության ստերիոտիպը, որը ևս քաղաքապետ- ավագանի փոխհարաբերությունների մեջ կարևոր գործոն է ի վնաս ավագանու ինստիտուտի կայացման:

    ОтветитьУдалить
  2. Ձեր գրառումը տեղ գտավ http://www.irates.am

    ОтветитьУдалить

Blogger Widgets