ՄԵՆՅՈՒ

ՊԱՏՄԱՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ, ԳՐԱԿԱՆ - ԳԵՂԱՐՎԵՍՏԱԿԱՆ, ՓԱՍՏԱՎԱՎԵՐԱԳՐԱԿԱՆ, ՀԱՆՐԱՄԱՏՉԵԼԻ, ՈՒՍՈՒՑՈՂԱԿԱՆ, ԱԶԳԱՅԻՆ, ՀԱՅՐԵՆԱՍԻՐԱԿԱՆ, ԿՐԹԱԴԱՍՏԻԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԲԼՈԳ   «Բոլորն ուզում են իրենց երեխաներին թողնել լավ աշխարհ, իսկ ես աշխարհին ուզում եմ թողնել լավ երեխաներ» ԿԱՐԼՈՍ ՍԼԻՄ ԷԼՈՒ  
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

25.09.2013

ՊԱՏԵՐԱԶՄԻՆ ՄԷԿ ԱՅԼ ԿՈՂՄԸ

Կիրակի, 13 Ապրիլ 1975 թուականին, երբ ծայր առաւ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմը, ոչ ոքի, նոյնիսկ ամենայոռետես անձը չէր կարող երեւակայել, որ այդ երկարելու էր մինչեւ 13 Հոկտեմբեր 1990 թուական։ 
* * *
Ամենուրէք հրացանաձգութիւն, կոյր ռմբակոծում (արդեօք ոչ կոյրը իմչպէ՞ս կ՛ոլլայ), ինքնաթուղթի վրայ արեւանգում ապա ... սպաննութիւն եւ քանդում. ու այս ամէնը ոչ թէ սահմանի երկայնքին կամ ճակատներու վրայ, այլ քաղաքներու եւ բնակարանային շրջաններու մէջ։
* * *
Եւ ... սկսաւ պահակութեան դրութիւնը ըլլայ ակումբներուն մէջ թէ դուրս, ըլլայ հայահոծ թաղերուն մէջ կամ հայկական հաստատութիւններու շուրջ։ Տարիքը նշանակութիւն չունէր այլեւս. պիտի հսկէին բոլորը եւ ի հարկին պաշտպանէին հայութեան անվտանգութիւնը։
ՀՅԴաշնակցութեան ակումբներն ու կեդրոնները վերածուեցան մէյ մէկ մեղուպոյներու, ուր անխտիր բոլորը ընելիք ունէին։ ԼՕԽ-ի (Լիբանանահայ Օգնութեան Խաչ) ընկերուհիները թէ՛ զէնք պիտի շալկէին թէ՛ պահակ տղոց օրուան ճաշը պատրաստէին եւ թէ՛ վիրաւորներուն ու հիւանդներուն հոգ տանէին. երիտասարդները հսկողութիւն պիտի ընէին եւ հասնէին թաղի կարիքաւոր ընտանիքներուն եւ բաժնէին հաց, ուտելիք, ջուր եւայլն. աւելի փոքրերը անոնց բոլորին պիտի օգնէին ինչով եւ որքան, որ կարող էին։ Ծոյլերը եւ թուլամորթները տեղ չունէին հոն՝ մեր մէջ։ Պատիւ բոլորին, ամէն ոք իր պարտականութիւնը լիուլի կատարեց անսակարկ ու անտրրունջ. Հայաստանով կ՛ապրէին անոնք առանց Հայաստանը տեսած ըլլալու, հաւատալով, որ Հայաստանասլաց սուրբ գործ կ՛ընէին։ Ունեցանք նահատակներ, որոնք ինկան հայկական թաղերու պաշպանութեան մարտերու ընթացքին։ Եւ երբ Հայաստանէն եւ Արցախէն եկաւ կանչը, լիբանանահայ երիտասարդներ ըդդառաջելով կանչին գացին հոն իրենց կաելիութիւններն ու գիտելիքները ի սպաս դրին հայրենիքին, նաեւ իրենց արիւնը միախառնելով սուրբ հողին՝ իրենց նահատակութեամբ։
* * *
13 Հոկտեմբեր 1990 թուականին, երբ վերջ գտաւ պատերազմը, մենք չհաւատացինք. աւելի ճիշդ ասած չուզեցինք հաւատալ։ Մի զարմանաք եթէ ըսեմ, թէ չէինք ուզեր, որ պատերազմը աւարտէր. ինչու՞, քանի մեր սերունդը պատերազմի մէջ հասակ առած ու ապրած էր, ու պատերազմէ դուրս իրավիճակ մը մեզ անբնական կը թուէր. հաւատացէք, թէ կը հրճուէինք ռումբերու եւ հրացանաձգութեան ձայնէն. կը տխրէինք երբ քանի մը օրով կողմերը զինադադար կնքէին. այդ ձայները մեր առօրեան էին եւ մեր ականջին "սիրելի" նուագը։ Պատերազմի աւարտով կարծէք աշխարը փուլ եկաւ ու մենք ունէին շուարած վիճակ։ Իրար հարց կ՛ուտայինք, -հիմա ի՞նչ, ամէն բան վերջացա՞ւ, կամ, -ալ ակումբ մնալ եւ պահակութիւն ընել չկա՞յ։ Այո՛ սիրելի ընթերցող, այդպէս կո մտածէինք եւ տակաւին կը մտածենք, որովհետեւ մեր սերունդը միայն պատերազմ տեսաւ ու տակաւին կը շարունակէ տեսնել։ Հոս յիշեմ, թէ կարգ մը լիբանանցիներ պատերազմի աւարտէն ետք, յաճախ կ՛եթային հարաւային Լիբանան, լսելու համար հռթիրներու ձայները, քանի այդտեղ պատերազմը կը շարունակուէր։
* * *
Լիբանանի մէջ երբ ատեն ատեն մանր մարտեր տեղի կ՛ունենան կարգ մը քաղաքներու կամ շրջաններու մէջ, մենք տակաւին կը ..........ինք։
* * *
Մեկնաբանութիւնը ձեզ կը թողում. դուք եզրակացուցէք, որ ճի՞շդ է մեր մտածելու եղանակը թէ սխալ, կամ եթէ այլ կարծիքներ կան։ Կրնայ ըլլալ, որ զէնքի (հասկացողութեան) հանդէպ մեր սէրն է պատճառը. հաւանաբար (՞)։
Կ. Գարակէօզեան
Պէյրութ 24/09/2013

Комментариев нет:

Отправить комментарий

Blogger Widgets