ՄԵՆՅՈՒ

ՊԱՏՄԱՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ, ԳՐԱԿԱՆ - ԳԵՂԱՐՎԵՍՏԱԿԱՆ, ՓԱՍՏԱՎԱՎԵՐԱԳՐԱԿԱՆ, ՀԱՆՐԱՄԱՏՉԵԼԻ, ՈՒՍՈՒՑՈՂԱԿԱՆ, ԱԶԳԱՅԻՆ, ՀԱՅՐԵՆԱՍԻՐԱԿԱՆ, ԿՐԹԱԴԱՍՏԻԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԲԼՈԳ   «Բոլորն ուզում են իրենց երեխաներին թողնել լավ աշխարհ, իսկ ես աշխարհին ուզում եմ թողնել լավ երեխաներ» ԿԱՐԼՈՍ ՍԼԻՄ ԷԼՈՒ  
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

10.12.2013

ԴՂԱԿ ՄԱՐԴՊԵՏԻ ԴԱՎԱՃԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆ ՈՒ ՍՊԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ

Դղակ մարդպետը, որ երեսուն հազար ընտիր, լավ սպառազինված զորքով սահմանապահ էր մնացել Հայաստանի և Պարսկաստանի սահմանագլուխ Գանձակ քաղաքում, գաղտնի պատգամավոր է ուղարկում պարսից Շապուհ թագավորի մոտ, խոստանում նրա ձեռը հանձնել հայոց Պապ թագավորին, հունաց Տերենտ զորավարին և հայոց սպարապետ Մուշեղ Մամիկոնյանին։ Այդ դավադրությունն իրագործելու համար, նա Շապուհ թագավորից մեծ գանձ ու խոստումներ է ստանում։ 
Պատրաստվող դավադրության մասին իմանում են Դղակի զորքում եղած հայ նախարարները, որոնք և գաղտնի տեղյակ են պահում Պապ թագավորին։ 
Պապը դեսպաններ է ուղարկում Դղակի մոտ հետևյալ պատգամով. «Քո ձեռքի տակ եղած զորքերը հավաքիր և հանձնիր Անձևացի Գնել իշխանին, իսկ ինքդ շտապ եկ ինձ մոտ. մտադիր եմ բանակցություններ սկսել Շապուհ թագավորի հետ նրա հպատակության տակ անցնելու համար և քեզ կամենում եմ նրա մոտ դեսպան ուղարկել»։ 
Դղակ մարդպետը այս լուրը լսելով, շատ է ուրախանում, մտածելով, որ եկել է հարմար առիթը Շապուհ թագավորին տված իր գաղտնի խոստումն իրագործելու համար։ «Հիմա իմ գործը շատ հեշտացավ, — մտածում էր նա, — ճանապարհը գտել եմ արդեն. Պապ թագավորին պարապ խոսքերով կքնեցնեմ, որ անհոգ ու միամիտ մնա, և անսպասելի նրա գլխի վերևը կկանգնեցնեմ պարսից Շապուհ թագավորին»։ 
Ոգևորված այն մտքից, որ ինքը պատգամախոս է նշանակված երկու թագավորների միջև և կարող է իր դավադրությունն ազատ իրականացնել, Դղակը շտապ ձիավոր դեսպան է ուղարկում Պապի մոտ, հայտնում իր գալուստը։ 
Պապ թագավորն այդ ժամանակ գտնվում էր Այրարատյան գավառի Արդյանք կոչված մեծ գյուղի իր արքունական կալվածքում։ Դղակը գալիս, ներկայանում է թագավորին և մեծ պատվով ընդունվում։ Ընթրիքից առաջ Պապ թագավորը հրամայում է Դղակ մարդպետին հագցնել փառահեղ զգեստ։ Բերում են շատ շքեղ հանդերձներ, հագցնում, բայց զգեստներն այնքան մեծ էին, որ վերևից ծալ-ծալ իջնում էին ներքև, փաթաթվում ոտքերին։ Դղակը լայն ու երկար պատմուճան հագնելուց հետո մեջքին գոտի է կապում, գոտուց կախում թուրը, մյուս կողմից սուրը։ Սակայն պատմուճանն այնքան երկար էր, որ ոտքերին չփաթաթվելու համար գոտուց վերև ծալում է, և պատմուճանի ծալքը ներքև իջնելով, ծածկում է թուրն ու սուրը։ Երկար վարտիքը հագնելուց հետո կարճ դաշույնը կապում է ազդրի մոտ, բայց երկար վարտիքի ծալած դարսը դարձյալ գալիս, ծածկում է դաշույնը, հասնելով մինչև սրունքները։ 
Դղակը հիանալով արքայապարգև շքեղ զգեստներով, հագնում է դրանք, գլխի չընկնելով, թե ինչ փորձանք պիտի բերի իր գլխին զգեստների մեծությունը։ 
Երեկոյան ժամը իննին Դղակին կանչում են, ասում. 
— Քեզ ներսում՝ արքայի մոտ ընթրիքի են հրավիրում։ 
Ուղեկցող արքունի սպասավորները Դղակին մտցնում են թագավորի տան երկար նրբանցքը, որի բոլոր երդիկները փակ էին, իսկ պատերի տակ կանգնած էին իրենց ասպարների տակ պատսպարված սակրավոր զինվորները։ Երբ Դղակն անցնում էր մութ ու երկար նրբանցքով, սակրավորները սկսում են քաշքշել նրան. Դղակը քանիցս ձեռը տանում է դեպի իր զենքերը, բայց ոչ մի զենք չի կարողանում հանել, որովհետև զենքերը խճճվել էին մեծ ու երկար զգեստների ծալքերի մեջ։ 
Դղակը խոշոր, թիկնեղ, հաղթանդամ մարդ էր, բայց անզեն չի կարողանում մաքառել սակրավոր զինվորների բազմության հետ։ Սակրավորները շրջապատում են նրան, բռնում, վերև բարձրացնում և այդպես տանում, հասցնում թագավորի սեղանատան դուռը։ Թագավորը տեսնելով, որ Դղակին բերում են սեղանատուն, ասում է զինվորներին. 
— Ոչ այստեղ, ոչ այստեղ, հանդերձատունը տարեք դրան։ 
Զինվորները Դղակի ձեռները հետևն են կապում, նրբանցքով տանում, հասցնում են արքունի հանդերձատունը, ուր սովորաբար թագավորն էր հանդերձավորվում և գլխին թագ դնում։ 
Դղակը դիմում է զինվորներին. 
— Թագավորին ասացեք այսպես, ես արժանի էի այս մահվան, բայց քեզ վայել էր ինձ սպանել հրապարակով և ոչ թե թագադրության այս սենյակում, և քո թագը արյունով շաղախել։ 
Զինվորներն արագ բռնում են Դղակ մարդպետին, գլուխը կտրում, զարկում նիզակի ծայրին և կանգնեցնում արքունական հրապարակում։

Комментариев нет:

Отправить комментарий

Blogger Widgets