ՄԵՆՅՈՒ

ՊԱՏՄԱՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ, ԳՐԱԿԱՆ - ԳԵՂԱՐՎԵՍՏԱԿԱՆ, ՓԱՍՏԱՎԱՎԵՐԱԳՐԱԿԱՆ, ՀԱՆՐԱՄԱՏՉԵԼԻ, ՈՒՍՈՒՑՈՂԱԿԱՆ, ԱԶԳԱՅԻՆ, ՀԱՅՐԵՆԱՍԻՐԱԿԱՆ, ԿՐԹԱԴԱՍՏԻԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԲԼՈԳ   «Բոլորն ուզում են իրենց երեխաներին թողնել լավ աշխարհ, իսկ ես աշխարհին ուզում եմ թողնել լավ երեխաներ» ԿԱՐԼՈՍ ՍԼԻՄ ԷԼՈՒ  
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

02.12.2013

ՎԱՍԱԿ ԵՎ ՇԱՊՈՒՀ*

Հաջորդ օրը Շապուհ թագավորը հրամայում է իր առաջը բերել Մեծ Հայքի զորավար սպարապետ Վասակ Մամիկոնյանին։ Վասակը կարճահասակ էր և փոքրամարմին, երբ նրան կանգնեցնում են Շապուհի առաջ, վերջինս սկսում է անարգել և վիրավորել նրա անձը։ 
— Աղվես, — ասում է Շապուհը Վասակին, — դու էիր այն խանգարիչը, որ այսքան տարի մեզ չարչարանքի դատապարտեցիր, դու էիր, որ այսքան տարի կոտորում էիր արիներին, հիմա ինչպե՞ս ես, որ քեզ ադվեսի մահով սպանեմ։ 
Վասակը աներկյուղ պատասխան է տալիս նրան, ասում. 
— Իմ փոքր մարմինը հիմա տեսար, բայց մի՞թե իմ մեծության չափը չես զգացել։ Այդ ինչպե՞ս էր, որ մինչև այժմ ես քեզ համար առյուծ էի, իսկ հիմա դարձա աղվես։ Բայց երբ ես Վասակն էի՝ Հայոց մեծ սպարապետը, հսկա էի. մի ոտս մի լեռան վրա էր դրված, մյուս ոտս՝ մի այլ լեռան. երբ աջ ոտիս վրա էի հենվում՝ աջ լեռն էր գետին խրվում, երբ ձախ ոտիս վրա էի հենվում՝ ձախ լեռն էր գետին խրվում։ 
— Ասա, իմանանք, այդ ի՞նչ լեռներ են, որ դու գետին էիր խրում, — հարցնում է Շապուհը։ 
Վասակը պատասխանում է. 
— Լեռներից մեկը դու էիր, մյուսը՝ հունաց թագավորը։ Քանի դեռ աստված հաշտ էր մեզ հետ, քեզ էլ էի գետին տանում, հունաց թագավորին էլ։ Քանի դեռ մեր հոր՝ Ներսեսի օրհնությունը մեզ վրա էր, նրա խրատով էինք շարժվում, կարողանում էինք քեզ լավ խրատ տալ։ Հիմա, ափսոս, խորխորատի մեջ ենք ընկել, ուժը քո ձեռքին է, հիմա ինչ ուզում ես արա։ 
Շապուհ թագավորը հրամայում է Վասակ զորավարին մորթազերծ անել, մորթին տիկ հանել, մեջը խոտ լցնել և տանել նույն Անհուշ կոչված բերդը, ուր բանտարկված էր Արշակ թագավորը և պահել այնտեղ։
------------------------------ 
* Շարադրված է ըստ Փ. Բուզանդի «Հայոց պատմության»։

Комментариев нет:

Отправить комментарий

Blogger Widgets