ՄԵՆՅՈՒ

ՊԱՏՄԱՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ, ԳՐԱԿԱՆ - ԳԵՂԱՐՎԵՍՏԱԿԱՆ, ՓԱՍՏԱՎԱՎԵՐԱԳՐԱԿԱՆ, ՀԱՆՐԱՄԱՏՉԵԼԻ, ՈՒՍՈՒՑՈՂԱԿԱՆ, ԱԶԳԱՅԻՆ, ՀԱՅՐԵՆԱՍԻՐԱԿԱՆ, ԿՐԹԱԴԱՍՏԻԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԲԼՈԳ   «Բոլորն ուզում են իրենց երեխաներին թողնել լավ աշխարհ, իսկ ես աշխարհին ուզում եմ թողնել լավ երեխաներ» ԿԱՐԼՈՍ ՍԼԻՄ ԷԼՈՒ  
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

02.03.2014

ԴԷՊԻ ԱՐԵՒՄՏԵԱՆ ՊԷՅՐՈՒԹ, ԱՅՆՏԵՂԷՆ...

Արժեւորումներ
Մասն 4


«Երեւանեան» ակումբին շուրջ զարգացող այս մթնոլորտը իր գագաթնակէտերէն մէկը ապրեցաւ 1982ի ներխուժումի (*) օրերուն։ Պէյրութի պաշարման ամբողջ տեւողութեան բաց մնացին արեւմտեան Պէյրութի մեր կեդրոնները. բաց մնացին Համազգայինի Ճեմարանին դռները եւ այնտեղ ապաստան կը գտնէին շրջանին մէջ մնացող քանի մը հայ ընտանիքներ. բաց մնացին «Երեւանեան» ակումբի, ինչպէս նաեւ Ս. Նշան եկեղեցին, իսկ Հայկազեան Քոլէճը վերածուած էր շտապ օգնութեան կեդրոնի։ Այս քանի մը կեդրոնին պաշտպանութեան համար պաշարման օղակէն ներս մնացին շուրջ 20 երիտասարդ ու երկու - երեք պատասխանատու ընկերներ։ Պատասխանատուներու շարքին էին ընկ. Վարդգէս Տէր Կարապետեանը, որպէս Լիբանանի Կեդրոնական Կոմիտէի ներկայացուցիչ։ Իսկ երիտասարդ ընկերներու շարքին էին Սիմոն Եահնէեանն ու Սեդրակ Աճէմեանը, առաջինը որպէս խմբապետ, իսկ երկրորդը որպէս սովորական պահակ, բայց որ սակայն բնատուր կերպով ստանձնած էր ընկերային մթնոլորտի խմբապետութիւնը։ Աւելի քան մէկ ամիս պաշարման ու անոր հետեւանքներուն եւ սաստիկ ռմբակոծումներուն տակ ապրող ընկերներուն քննարկման գլխաւոր նիւթերէն մէկը Հայաստանի մէջ գործող Պարոյր Հայրիկեանի Ազգային Միացեալ Կուսակցութիւնն էր, որուն կանոնագրութիւնը լոյս տեսած էր «ազդակ»ի էջերուն։
Այս մթնոլորտին մէջ իրարու հետ գտնուեցան Լիզպոնի Հինգը։ Մթնոլորտ, որմէ անբաժան էին նաեւ անհաշուելի հաճելի պահերը։ Այս աշխատանքին իրենց մասնակցութիւնը բերած բոլո՛ր ընկերներն ալ ապրած են զանազան դժուարութիւններ ու բազմաթիւ վտանգաւոր պահեր։ Սակայն այդ բոլորը մոռցուած են եւ «Երեւանեան» ակումբի օրերէն մնացած են միայն հաճելի յուշեր, որոնք յաճախ կը վերադառնան այդ ընկերներու երեւակայութեան մէջ ամէն անգամ, երբ հեռատեսիլի կայանէն (որուն վերածուած է այսօր «Երեւանեան» ակումբը) ակումբին այս կամ այն անկիւնը երեւի։
***
Արեւմտեան Պէյրութի մէջ հայկական եւ Հ. Յ. Դ. կառոյցներու եւ հաստատութիւններու պաշտպանութեան աշխատանքին լծուած ընկերները իրենց առաքելութեան ծիրին մէջ եւս տուին զոհեր։ Բաւական թիւով ընկերներ ենթարկուեցան մահափորձի. անոնց մէկ մասը փրկուեցաւ ստոյգ մահէ, մէկը կը շարունակէ մինչեւ այսօր մնալ անդամալոյծ՝ վճարելով դաշնակցականութեան իր ծանր գինը։
Իսկ երիտասարդ ընկերներ Վիգէն Պետրոսեանին եւ Ճոնի Հայտոսթեանին այլ բախտ վիճակուած էր։ Առաջինը առեւանգուեցաւ հայանուն ոճրագործներու կողմէ իր տան շեմէն եւ երբեք չվերադարձաւ։ Ան հազիւ 21 տարեկան էր եւ կը պատրաստուէր համալսարանական իր ուսման երրորդ տարուան։ Իսկ երկրորդը՝ ակումբի շրջափակին մէջ զոհ գնաց արձակազէնի փամփուշտին. հակահայ եւ հակադաշնակցական տարրերու աչքի փուշին վերածուած "Թախթա"ին (**) երբեք վայել չէր այդ ճակատագիրը։ Եթէ պէտք էր զոհուիլ՝ ան պիտի զոհուէր Արցախի բարձունքներուն կամ Հայաստանի սահմաններու պաշտպանութեան ընթացքին եւ ո՛չ արձակազէնի կասկածելի եւ անարգ փամփուշտէն։ Երկուքն ալ չտեսան իրենց այդքա՛ն երազած Հայաստանը։


(*) իսրայէլեան։
(**) Ճոնի Հայտոսթեան նաեւ ճանչցուած էր այդ անունով՝ "Թախթա":
(Կ. Գ.)

Ս. Եարճլեան
ՀԱՅՈՒԹԵԱՆ ԵՒ ԼԻԲԱՆԱՆԻ ՀԱՄԱՐ. Պէյրութ Լիբանան, 2000 թ.

Комментариев нет:

Отправить комментарий

Blogger Widgets