ՄԵՆՅՈՒ

ՊԱՏՄԱՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ, ԳՐԱԿԱՆ - ԳԵՂԱՐՎԵՍՏԱԿԱՆ, ՓԱՍՏԱՎԱՎԵՐԱԳՐԱԿԱՆ, ՀԱՆՐԱՄԱՏՉԵԼԻ, ՈՒՍՈՒՑՈՂԱԿԱՆ, ԱԶԳԱՅԻՆ, ՀԱՅՐԵՆԱՍԻՐԱԿԱՆ, ԿՐԹԱԴԱՍՏԻԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԲԼՈԳ   «Բոլորն ուզում են իրենց երեխաներին թողնել լավ աշխարհ, իսկ ես աշխարհին ուզում եմ թողնել լավ երեխաներ» ԿԱՐԼՈՍ ՍԼԻՄ ԷԼՈՒ  
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

29.04.2014

ԲԵՄԻ ՎԱՐՊԵՏԸ

ԹԱԴԵՎՈՍ ՍԱՐՅԱՆ
Թադևոս Խաչատուրի Տեր-Գրիգորյան՝ Թաթիկ Սարյան, ի ծնե շնորհված մի մարդ, որը, թատրոնում մեկից ավելի գործ բռնելով, իր կյանքն արվեստում իմաստավորել է, իր ինքնությունը հաստատել ստեղծագործական տառապանքով ու տքնությամբ: Եվ ինչպես ճշմարիտ մեծերի մոտ է լինում, նրա արվեստն էլ նման էր լեռնային այն վճիտ աղբյուրին, որ առաջին պահ թվացնել է տալիս, թե մատով կհասնես հատակին, բայց մտցնում ես ողջ դաստակդ ու չես հասնում:
Մեր շրջապատում որքան հաճախ ենք լսում, թե չկա լավ պիես, լավ դեր: Տրտնջում են ու սպասում: Թադևոս Սարյանը այդօրինակ տրտնջացողներից չէր. նա չէր սպասում մեծ դերի, թեև, ինչ խոսք, լավ, նշանակալից դեր խաղալու փափագը նրան էլ «օտար» չէր: Բայց նա չէր խորշում «փոքրից», եթե դրա մեջ տեսնում էր գեթ այն նվազագույնը, որ արժանի էր արվեստագետի ուշադրության: Պակասը լրացնում էր իր ունեցածով: Ստեղծագործական կենդանի, ամենօրյա ընթացքից չկտրվելով, թեժ պահելով արարման կրակը՝ նա հատիկ-հատիկ հավաքում էր այն արժեքավորը, որ հարկավոր էր իրեն ու հանդիսականին, հարկավոր էր թատրոնին, արվեստին:
Կապված էր նաև կինոյի հետ. խաղացել է մեծ ու փոքր դերեր՝ միշտ նկատվելով ու հիշվելով: Ամենավերջին դերը էկրանում «Տերն ու ծառան» ֆիլմում տիրոջ կերպարն էր: Թադևոս Սարյանը փնտրված արվեստագետ էր նաև ռադիոյում, համերգային-հրապարակային բեմերոմ: Իր դերացանկը նա այդ կերպ հարստացրել էր Ֆալստաֆի, Ժուրդենի, Ռասպլյուևի, Զիմզիմովի, Միկիտան Սաքոյի կերպարներով:
Արվեստագետի մտերիմներից մեկը ճիշտ է նկատել, թե բավական է, որ Սարյանը կուլիսներից առաջանա մինչև բեմի կենտրոն և ոչինչ չանելով նույն կերպ ետ գնա, որպեսզի դահլիճում գտնվողները մեծագույն բավականություն ստանան, պոռթկան ծիծաղից:
Ոչի՜նչ չանելով... Սարյանը, իհարկե անում էր, ինչ որ պետք է: Միայն թե նրա կոմիկական հնարներն այնքան օրգանական էին ու արտաքուստ «չերևացող», որ հանդիսականը ծիծաղում էր՝ հաճախ չիմանալով, թե ինչի՞ վրա և ի՞նչ մղումով է ծիծաղում: Անչափ նուրբ և փափուկ էր Թադևոս Սարյանի կոմիկական արվեստը. հազիվ նկատելի մի ժեշտ, և քո առաջ կանգնում էր կյանքում հանդիպող մի բնորոշ երևույթ, վիճակ, մարդկային բնավորություն: Բնական անկեղծ ինտոնացիաների վարպետ Թադևոս Սարյանը ինչ էլ աներ բեմում, համոզիչ էր թվում, հանդիաստեսին սրտամոտ, հարազատ: Եվ անսպասելի: Այս վերջին հատկանիշը Սարյանի մեծ առավելութունն էր, որին նա հասնում էր ոչ թե բեմում շարունակ «գյուտեր» անելով, այլ ներկայացվող մարդ-երևույթի ինքնօրինակ բացահայտումով: Նրա ստեղծած կերպարները աչքի էին ընկնում ներկայացման ոգուն, ռիթմին, բանավիճակների կառուցման կերպին, ներկայացման մյուս բաղադրիչների հետ իրենց օրգանական աղերսով: 
_ Հիացմունքից փայլող աչքեր, ուր առկայծի խելք, զգացմունք, կիրք ու ապրում, քո սրտին համընթաց տրոփող սիրտ, ինքնամոռացության հասնող ոգևորություն,_ այսպիսի հանդիսատես էր տենչում Թադևոս Սարյանը և հաճախ տեսավ, ունեցավ այդպիսին:

(Խաչատուր Ավագյանի «Ծարավ աղբյուր» գրքից)
ԱՂԲՅՈՒՐ՝ Ֆիմինե

Комментариев нет:

Отправить комментарий

Blogger Widgets