ՄԵՆՅՈՒ

ՊԱՏՄԱՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ, ԳՐԱԿԱՆ - ԳԵՂԱՐՎԵՍՏԱԿԱՆ, ՓԱՍՏԱՎԱՎԵՐԱԳՐԱԿԱՆ, ՀԱՆՐԱՄԱՏՉԵԼԻ, ՈՒՍՈՒՑՈՂԱԿԱՆ, ԱԶԳԱՅԻՆ, ՀԱՅՐԵՆԱՍԻՐԱԿԱՆ, ԿՐԹԱԴԱՍՏԻԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԲԼՈԳ   «Բոլորն ուզում են իրենց երեխաներին թողնել լավ աշխարհ, իսկ ես աշխարհին ուզում եմ թողնել լավ երեխաներ» ԿԱՐԼՈՍ ՍԼԻՄ ԷԼՈՒ  
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

18.04.2014

ՄԵՐ ՄԵԾԵՐԸ. Կարեն Դեմիրճյան

ԱՐԺԱՆԱՊԱՏԻՎ ՊԵՏՔ Է ԱՊՐԵԼ՝ 
ՀՈՒՅՍԸ ՍԵՓԱԿԱՆ ՈՒԺԻՆ ԱՊԱՎԻՆԵԼՈՎ
ԿԱՐԵՆ ԴԵՄԻՐՃՅԱՆ

Կարեն Դեմիրճյան. մեծ հայորդի, ականավոր պետական գործիչ: Նրա հետ շփվելը, համով-հոտով, հումորիկ խոսքին հաղորդակցվելը մի ուրիշ վայելք էր: Նրա իմաստուն մտքերն ասես՝ դաս ու խորհուրդ:
Կարեն Դեմիրճյանը նաիրյան նորօրյա դոֆին էր...
Նրա հետ շփված, նրա հետ աշխատած մարդիկ վկայում են, որ Սերոբի որդու կյանքի գլխավոր նպատակը Հայաստանը ծաղկուն երկիր դարձնելն էր: Երիտասարդական ավյունով ու նվիրումով էր գործում նաև վերջին տարիներին՝ նորանկախ հայրենիքը խաղաղ ու ապահով հանգրվան հասցնելու առաքելությամբ:
_ Արժանապատիվ պետք է ապրել՝ հույսը սեփական ուժին ապավինելով: Եկել է այդ ժամանակը:
Կարեն Դեմիրճյանը սիրում էր իր երկիրն ու ժողովրդին, խարիզմատիկ էր, բնուստ ղեկավարի շնորհներով օժտված անհատ, աշխատասեր էր ու գործունակ: Ինտելեկտուալ էր, բանիմաց: Լինելով ճարտարագետ՝ հիմնարար պատկերացում ուներ հումանիտար ոլորտների մասին, քաջածանոթ էր դասական երաժշտությանը, համաշխարհային գրականությանը, փիլիսոփայությանը: Մի առիթով, երբ խոսք բացվեց ԽՍՀՄ-ում արգելված միստիկ փիլիսոփա Նիկոլայ Բերդյաևի մասին, այնքան հանգամանալից ներկայացրեց նրա «Անհավասարության փիլիսոփայություն» աշխատությունը, որ ապշեցի. միշտ պաշտոնի ու բազմազբաղ այս մարդը երբ է հասցրել: Ապա նրանից մի միտք մեջբերելով՝ մտահոգ ասաց, թե անկախության համար պետք է դողալ:
Պակաս ուշագրավ չէ Հրաչյա Ղափլանյանի պատմածը. «Պաշտոնական միջոցառման առիթով Կարեն Սերոբիչը մեր թատրոն էր եկել: Այդ օրերին «Կորիոլանն» էինք փորձում: Նախ քաջալերեց, որ Շեքսպիրի այդ քիչ հայտնի գործն ենք բեմադրում: Իսկ երբ տեղեկացավ, որ երաժշտությունը պատվիրել ենք Մանսուրյանին, ասաց, թե Տիգրանը լավ կոմպոզիտոր է, բայց Բեթհովենի «Կորիոլան» անավարտ կոնտատը նույնպես նկատի առեք... Որքա՜ն մեծ էր իմ ու Խորիկի զարմանքը: Իսկ երբ սկսեց երաժշտությունը սուլել, մենք ուղղակի քար էինք կտրել»:
Տեղին է վկայաբերել նաև Արմենպրեսի՝ իմ գործընկերոջ պատմածը.
«1978թ. Արևելյան Հայաստանը Ռուսաստանի կազմի մեջ մտնելու 150-ամյակի առթիվ ԽՍՀ Միության Մեծ թատրոնը երկու ներկայացումով ժամանել էր Երևան: 
Ժամանակացույցի համաձայն՝ Կ. Դեմիրճյանը բազմամարդ
պատվիրակությանը Կենտկոմում պետք է ընդուներ 
երեսուն րոպեով: Բայց հանդիպումը տևեց մոտ երկու 
ժամ. «տանտերն» այնքան հետաքրքիր ու հագեցած էր 
զրուցում մշակույթի, արվեստի մասին առհասարակ, որ 
հյուրերը չէին ուզում հրաժեշտ տալ, կարծես մոռացել էին
ժամի մասին: Դեմիրճյանը պրոֆեսիոնալի պես 
«վերլուծեց» նաև թատրոնի խաղացանկը, իսկ Երևանում 
ներկայացվելիք օպերաների մասին խոսեց մանրակրիտ, 
բանիմացորեն: Աշխարհի բեմեր, մեծ-մեծ ղեկավարներ 
տեսած Նեստերենկոն, Արխիպովան, Օբրազցովան, 
ներկաներից դարձյալ մեկ-երկուսը խոստովանեցին, որ 
այդպիսի բան իրենց կյանքում չի պատահել»:
Լիահունչ արժևորել Կարեն Դեմիրճյանի կյանքն ու գործը՝ 
ժամանակի խնդիր է, որովհետև ժամանակակիցները մի 
անբացատրելի մտակուրությամբ երբեք ճիշտ և արդար չեն
գնահատում անհատներին: Այդպես եղել է միշտ: 
Ընտանեսեր, վայելչասեր այր, արժանապատիվ քաղաքացի... Կարեն Դեմիրճյանի եղերական մահը հարված էր հենց իրեն ծնած, իր այնքան սիրելի ժողովրդի սրտին: Նրա վախճանով ասես հողմածեծ եղան Մեծ հույսի արդեն պարզված առագաստները: Պատմիչի բառերով՝ «Նրան մահվան դեղ խմցնելով՝ զրկվեցինք նրա շնորհի ճառագայթներից»:

(Հ. Մարտունի «Օթյակ»)

Комментариев нет:

Отправить комментарий

Blogger Widgets