ՄԵՆՅՈՒ

ՊԱՏՄԱՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ, ԳՐԱԿԱՆ - ԳԵՂԱՐՎԵՍՏԱԿԱՆ, ՓԱՍՏԱՎԱՎԵՐԱԳՐԱԿԱՆ, ՀԱՆՐԱՄԱՏՉԵԼԻ, ՈՒՍՈՒՑՈՂԱԿԱՆ, ԱԶԳԱՅԻՆ, ՀԱՅՐԵՆԱՍԻՐԱԿԱՆ, ԿՐԹԱԴԱՍՏԻԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԲԼՈԳ   «Բոլորն ուզում են իրենց երեխաներին թողնել լավ աշխարհ, իսկ ես աշխարհին ուզում եմ թողնել լավ երեխաներ» ԿԱՐԼՈՍ ՍԼԻՄ ԷԼՈՒ  
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

05.04.2014

ՄԵՐ ՄԵԾԵՐԸ. Դերենիկ Դեմիրճյան

Ո՞վ էր այդ խորունկ հոգին, այդ ինքնատիպ, անկրկնելի տաղանդը, որն ըստ արժանվույն չգնահատվեց իր կենդանության օրոք և աշխարհից հեռացավ առանց մեծ գրողի և մտածողի երջանիկ ինքնազգացումը ճաշակելու: Դերենիկ Դեմիրճյանին ես ճանաչում էի շատ մոտիկից: Խորունկ հակասությունների մարդ էր: Կարող էր լինել անսահմանորեն բարի, կարող էր թողնել նաև հակառակ տպավորույուն՝ նայած ով ինչ կողմից էր նրան ընկալում: Արագ բռնկվում էր և խռովում, արագ էլ ներում էր ու հաշտվում: Արագ բորբոքվելու պատճառը հոգեկան այն նստվածքն էր, թե իրեն չեն հասկանում և թերագնահատում են: Արագ հաշտվելու պատճառը նրա մարդասեր, բարի բնավորությունն էր:
Դեմիրճյանին ես առաջին անգամ տեսա 1918 թվականին Վարդան Միրզոյանի դրամատիկական կուրսերում. ես ուզում էի դառնալ դերասան. Դեմիրճյանը դասախոսում էի ինչ-որ գեղագիտական առարկա: Վատ էր հագնված, կիսամաշ, անարդուկ շալվարը մեջքին էր ամրացրել կանեփաթելով: Իր հագուստի համար ինքն իրեն վատ էր զգում, գանգատվում էր նյութական ծանր վիճակից: Մենք ափսոսում էինք և երազում այն օրը, երբ գեղագիտության մեծանուն դասախոսը հնարավորություն կունենա հագնվել ըստ իր բարձր ճաշակի: 
Դեմիրճյանն աննման զրուցակից էր, խելոք խորհրդատու, հոգատար բարեկամ: Նա սիրում էր զրույցներն ու վեճերը զարդարել փայլուն, սրամիտ բառախաղերով: Սաստիկ ինքնատիպ էր իր դատողությունների և արարմունքների մեջ: Դեմիրճյանն ուներ ծայրաստիճան անհանգիստ, գործուն բնավորություն: Մասնակցում էր գրական բոլոր վեճերին: Հաճախ զայրանում էր, սպառնում, որ այլևս գրողների տուն ոտք չի դնի: Բայց իր զայրույթը մոռանում էր շուտով և հաջորդ իսկ դիսպուտի ժամանակ բարձրանում էր ամբիոն և իր վոլթերյան հեգնախառն ժպիտով ուսուցանում:
_ Ժայռից վայր թռչելու տեսությունը հեշտ է շարադրել, հապա մի թռի՞ր:
Դեմիրճյանը հավասար ատելությամբ էր վերաբերվում ազգային սահմանափակությանը և կոսմոպոլիտիզմին: Գրականությունից դուրս նրա համար կյանք չկար: Այս իմաստով իսկ նա տարբերվեց հայ գրականության մի շարք դասականներից: Վերջիններս իրենց լավագույն երկերը գրեցին երիտասարդ հասակում և այնուհետև մինչև մահ այլևս էական ոչ մի բան չավելացրին իրենց վաստակի վրա: Մինչդեռ Դեմիրճյանը հիսունից անց էր, երբ գրեց իր առաջին գլուխգործոցը՝ «Քաջ Նազար» անմահ կոմեդիան և յոթանասունի մոտ ստեղծեց իր երկրորդ գլուխգործոցը՝ հռչակավոր «Վարդանանք» վեպը:
Իր կյանքի հաջորդ տասնամյակում նա գրիչը վայր չդրեց: Նա մեռավ գրիչը ձեռքին, ականջը՝ իր ուշացած փառքի մոտեցող աղմուկին: Աշխարհից հեռացավ դառնացած ոգով, բայց շատ քաղցրություններ թողեց աշխարհին: Նա հայ դպրության գանձարանը մուծեց մի բուռ ամենաշողշողուն գոհարներ, որոնց լույսով պսակված և այսօր կանգնած է արդեն մեր գեղեցիկ խոսքի վերնատան հսկաների կողքին:

Նաիրի Զարյան
(Կ. Թերզյանի «Բույլ մեծաց» գրքից)
ԱՂԲՅՈՒՐ՝ Ֆեյսբուքյան «Ֆիմինե» էջից

1 комментарий:

  1. Ձեր գրառումը տեղ գտավ www.BlogNews.am կայքում: Շնորհակալություն:

    ОтветитьУдалить

Blogger Widgets