ՄԵՆՅՈՒ

ՊԱՏՄԱՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ, ԳՐԱԿԱՆ - ԳԵՂԱՐՎԵՍՏԱԿԱՆ, ՓԱՍՏԱՎԱՎԵՐԱԳՐԱԿԱՆ, ՀԱՆՐԱՄԱՏՉԵԼԻ, ՈՒՍՈՒՑՈՂԱԿԱՆ, ԱԶԳԱՅԻՆ, ՀԱՅՐԵՆԱՍԻՐԱԿԱՆ, ԿՐԹԱԴԱՍՏԻԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԲԼՈԳ   «Բոլորն ուզում են իրենց երեխաներին թողնել լավ աշխարհ, իսկ ես աշխարհին ուզում եմ թողնել լավ երեխաներ» ԿԱՐԼՈՍ ՍԼԻՄ ԷԼՈՒ  
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

30.04.2014

ՄԵՐ ՄԵԾԵՐԸ - Վահրամ Փափազյան

ՎԱՀՐԱՄ ՓԱՓԱԶՅԱՆ
Վահրամ Փափազյանը հյուրախաղերով Լենինականում էր. բեմադրվելու էր Օթելլոն: Եղբայրս ինձ էլ տարավ: Առաջին անգամ էի թատրոնում: Լենինականի Ձորի թաղում ապրած աղջնակ, որ հանկարծ հայտնվում է թատրոնում: Տպավորված էի:
Առաջին անգամ տեսա Փափազյանին, տեսա ու ցնցվեցի: Ինձ հատկապես զարմացրեց այն, որ նրան տեսա մեկ դռան մոտ` այն բացվելիս, և մեկ էլ բեմի առաջամասում: Ոչ մի կերպ չէի կարողանում հասկանալ, թե քանի՞ քայլ է պետք անել դռան մոտից միանգամից բեմի սկզբնամասում հայտվելու համար...
...Փափազյանը մտքիցս դուրս չէր գալիս, նրան մի անգամ էլ տեսնելու միջոցներ էի փնտրում: Այդ մասին ասացի ռուսերենի ուսուցչուհուս` Թամարա Ալեքսանդրովնային, որը Ցոլակ Ամերիկյանի կինն էր: Ես նրա սիրելի աշակերտուհիներից էի: Եվ ընդհանրապես, լավ ասմունքում էի, ու ինձ գնահատում էին:
Թամարա Ալեքսանդրովնան լսեց ու ասաց.
_ Ցոլակին կասեմ:
Ավելի ուշ ինձ հաղորդեց նրա պատասխանը, թե ամեն մեկը չէ, որ կհամարձակվի անձամբ ծանոթանալ Փափազյանի հետ, բայց եթե Թամարայի աշակերտուհին շատ է ցանկանում, թող նշանակված օրը հյուրանոց գնա: 
Որոշեցինք մի քանի աշակերտներով հյուրընկալվել Փափազյանին: Այստեղ ևս ինձ անակնկալ էր սպասում: Հյուրանոցում էլ առաջին անգամ էի, և փափուկ բազմոցները հմայել էին ինձ. ես համեստ կյանքով ապրող բանվորի ընտանիքում էի մեծանում, իսկ այժմ շքեղություն էր շուրջբոլորս:
Ցոլակ Ամերիկյանը Փափազյանի սենյակում էր: Մեզ լավ ընդունեցին: Փափազյանը մեկ առ մեկ հարցնում էր բոլորին, թե ինչով են զբաղվում: Նկատեցի, որ թեև բոլորս աղջիկներ ենք, բայց նա «մանչ» բառով էր դիմում: Ես ամաչում էի ու թաքնվել էի վերջում, քանի որ հանդիպման «մեղավորն էի»: Երկյուղ էի զգում, որ կարող է ինձ էլ տեսնել ու հարց ուղղել: Այդպես էլ եղավ: Փափազյանը մի փոքր շրջեց գլուխը և ինձ ցույց տալով հարցրեց.
_ Աս մանչը ի՞նչ կընե:
_ Կնոջս աշակերտուհին է և լավ արտասանում է,_ պատասխանեց Ամերիկյանը: 
Փափազյանը հարցրեց, թե ի՞նչ կարող եմ արտասանել: Ընտրեցի Ավ. Իսահակյանի «Պանդուխտ որդին»: Երբ ավարտեցի, Ամերիկյանին դառնալով` ասաց.
_ Ցոլա՛կ, մի աս մանչի՛ն լսե: Ըսե՛, թող վերջին տողը նորեն ըսե:
Կրկնեցի, որից հետո դարձյալ Ամերիկյանին ասաց, թե դեռ չէր լսել, որ որևէ ասմունքող ճիշտ արտասաներ այդ տողը. «Տես, թե աս աղջիկը ինչպես կարտասանե»: 
Հանդիպման ավարտին բարեհոգաբար հարցրեց, թե ինչ կցանկանանք: Մենք անզուգական դերասանի հետ նկարվել էինք ուզում: Ոչ միայն չմերժեց, այլև ցույց տվեց հոգու մեծությունը: Բանն այն էր, որ հյուրանոցից մինչ Կարախանի լուսանկարչատուն բավական մեծ տարածություն էր պետք անցնել: Եվ այդ մեծությունը չզլացավ, հագավ շորերն ու մեզ հետ դուրս եկավ: Հպարտությունը սրտներումս` լուսանկարվեցինք մեծն Փափազյանի հետ: Ցավում եմ, որ այսօր այդ լուսանկարը չի պահպանվել, բայց մնացել է հուշը այդ ջերմ հանդիպման իմ մանկության օրերից:

ԼԱՈՒՐԱ ՄԱԿԱՐՅԱՆ
Գյումրու Մարզային գրադարանի նախկին փոխտնօրեն
Զրույցը վարեց Կարինե Զիլֆիմյանը:

Комментариев нет:

Отправить комментарий

Blogger Widgets