ՄԵՆՅՈՒ

ՊԱՏՄԱՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ, ԳՐԱԿԱՆ - ԳԵՂԱՐՎԵՍՏԱԿԱՆ, ՓԱՍՏԱՎԱՎԵՐԱԳՐԱԿԱՆ, ՀԱՆՐԱՄԱՏՉԵԼԻ, ՈՒՍՈՒՑՈՂԱԿԱՆ, ԱԶԳԱՅԻՆ, ՀԱՅՐԵՆԱՍԻՐԱԿԱՆ, ԿՐԹԱԴԱՍՏԻԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԲԼՈԳ   «Բոլորն ուզում են իրենց երեխաներին թողնել լավ աշխարհ, իսկ ես աշխարհին ուզում եմ թողնել լավ երեխաներ» ԿԱՐԼՈՍ ՍԼԻՄ ԷԼՈՒ  
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

07.06.2014

ԱՐԱՄ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

Խաչատրյանի տաղանդի բազմանիստությունը, նրա ստեղծագործական, հասարակական, կատարողական և մանկավարժական գործունեության բազմակողմանիությունը հանրահայտ են: 1950թ.-ից սկսած նա կանգնեց նոտակալի առջև և ղեկավարեց իր ստեղծագործությունների կատարումները: «Դիրիժորի արվեստն ինձ համար գրավող մեծ ուժ ունի: Դեռ պատանեկան տարիներից հափշտակվել եմ կատարողականությամբ: Ավելի հափշտակիչ ի՞նչ կարող է լինել սեփական ստեղծագործություններն անձամբ «հնչյունավորելու» հնարավորությունից: Եվ վերջապես, ամենալայն լսարանի հետ հաղորդակցվելու ևս մի ձև է դա»: Խաչատրյանը մեծ նշանակություն էր տալիս հեղինակային համերգներին: Շատ ուժեր էր նվիրում մանկավարժական աշխատանքին: Նրա պատկերացմամբ՝ արվեստագետն անբաժան պիտի լինի հասարակությունից, ժողովրդից: Ապրել այն ամենով, ինչով ապրում է երկիրը՝ նրա անձնական մասնակցության զգացողության արտահայտություններից մեկն է սա: Խաչատրյանը արտակարգ վառ ու բազմակողմանի, իմպուլսիվ և դինամիկ անձնավորություն էր: Սակայն հաճախ նրան տեսնում էինք մտահոգ, տագնապած, աչքերը՝ տխուր: Քնքուշ էր լինում, նույնիսկ զգայուն ու հանկարծ զայրացած, երբ հանդիպում էր անտարբերության, քաղքենիության, գոռոզամտության: Կրքոտ անհատականությունը զուգորդվում էր սթափ, սուր խելքին, նուրբ ինտելեկտին, տրամաբանվածությանը: Նրա ստեղծագործությունների մեջ յուրաքանչյուր մանրամասն, հարմոնիկ կամ նվագախմբային յուրաքանչյուր էֆեկտ ծառայում է հղացման բացահայտմանը: 
Խաչատրյանի մարդամոտությունը զուգորդվում էր ինքնախորասուզմանը: Նրան հատուկ էր սեփական արժանապատվության և հպարտության զգացումը: Գնահատում էր մարդու, բնության, արվեստի գեղեցկությունը, սիրում էր պոեզիա, գեղանկարչություն, ճարատարապետություն: Նա խոնարհվում էր կնոջ գեղեկության առաջ, բանաստեղծականացնում կնոջը և նրան ծնած զգացմունքները: 
Բ. Ասաֆևը Խաչատրյանին անվանել է «մեր երաժշտության Ռուբենս»՝ կամենալով ընդգծել կենսական անսպառ ուժը, զգացմունքների լիարյունությունը, որոնցով տոգորված էր կոմպոզիտորի ստեղծագործությունը: 
Խաչատրյանը սիրում էր լինել հարազատ Հայաստանում, ուր շատ ընկերներ, ազգականներ, գործըներներ, աշակերտներ ուներ, իր տաղանդի ջերմ երկրպագուներ: «Ես չեմ պատկերացնում արվեստագետի ստեղծագործություն երկրի, հարազատ ժողովրդի կյանքի, նրա ճակատագրի, շահերի հետ արյունակցական կապերից դուրս, բազմագույն և բազմահնչյուն իրականությունից կտրված արվեստ չեմ պատկերացնում,_ ասում էր նա:_ Այլապես դա մեռած է, վերացական, կորցնում է արվեստի կարևորագույն առաքելությունը՝ արտացոլել ու ճանաչել կյանքը գեղարվեստական պատկերներով, «կրակ հանել մարդկանց սրտերից», հաստատել այն գաղափարները, հանուն որոնց մենք ապրում ենք»:

(Գ. Տիգրանյան, «Արամ Խաչատրյան» գրքից)
ԱՂԲՅՈՒՐ՝

Комментариев нет:

Отправить комментарий

Blogger Widgets