ՄԵՆՅՈՒ

ՊԱՏՄԱՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ, ԳՐԱԿԱՆ - ԳԵՂԱՐՎԵՍՏԱԿԱՆ, ՓԱՍՏԱՎԱՎԵՐԱԳՐԱԿԱՆ, ՀԱՆՐԱՄԱՏՉԵԼԻ, ՈՒՍՈՒՑՈՂԱԿԱՆ, ԱԶԳԱՅԻՆ, ՀԱՅՐԵՆԱՍԻՐԱԿԱՆ, ԿՐԹԱԴԱՍՏԻԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԲԼՈԳ   «Բոլորն ուզում են իրենց երեխաներին թողնել լավ աշխարհ, իսկ ես աշխարհին ուզում եմ թողնել լավ երեխաներ» ԿԱՐԼՈՍ ՍԼԻՄ ԷԼՈՒ  
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

16.08.2014

ԱՅՍՊԵՍ ՀԱՂԹԵՑԻՆՔ

Զինվորի օրագիր
Արցախ, Հադրութի շրջան, գյուղ Մելիքաշեն, 03.05.92թ.

Հոգնած երեկվա ռմբակոծությունից` արեւը ծուլորեն բարձրանում էր: Հեռվում կապույտին էր տալիս Արաքսը` հայոց մայր գետը: Չորս կողմը լռություն է, կրակոցները դեռ չեն սկսվել:
Գյուղացիները հավաքվում են եկեղեցու բակում: Մելիքաշենն արթնացել է, շարունակվում է կյանքը բնության այս գեղեցիկ, հիրավի դրախտային լեռնաշխարհում:
Անհանգիստ է ադրբեջանաբնակ Նորաշենը: Այս խորիմաստ լռությունը, հայկական լեռների վեհությունը, հանգիստ չի տալիս թշնամուն: Կարծես սկսվում է... Հատուկենտ կրակոցներին ինչպես միշտ հաջորդելու է մեր գեղեցիկ գյուղերի ռմբակոծությունը: Բարձունքում ծածանվում է հայոց եռագույնը, ծածանվում հպարտ, պարում զեփյուռի հետ գրկախառնված: Իսկ թշնամին կատաղում է, դժգոհում են նաեւ մեր գյուղացիներից ոմանք: ... Փորձում էին համոզել, որ իջեցվի հայոց դրոշը: Վախենում էին... Գյուղում ընկած արկերն անում էին իրենց սեւ գործը:
Հոգնել է Հադրութը, հոգնել է ոչ թե մեր արդար ու սուրբ պայքարից... Հոգնել է սպասելուց: Թշնամու հրանոթների կրակոցները մնում են անպատասխան: Զենք չկա, չկա զինամթերք: 
Խրամատից իջնում են տղաները: Գիշերը հանգիստ էր անցել... Մայիսյան գեղեցիկ առավոտ է, խոցված թշնամու գնդակներից: Ղարադաղլուն ձայնակցում է Նորաշենին, իսկ մենք լռում ենք: Լռում եւ սպասում: Իրոք հոգնել ենք, հոգնել ոչ թե մեր հողը պաշտպանելուց: 
Հոգնել ենք սպասելուց...:

Արշալույս Զուրաբյանի պատերազմական հուշերը

Комментариев нет:

Отправить комментарий

Blogger Widgets