ՄԵՆՅՈՒ

ՊԱՏՄԱՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ, ԳՐԱԿԱՆ - ԳԵՂԱՐՎԵՍՏԱԿԱՆ, ՓԱՍՏԱՎԱՎԵՐԱԳՐԱԿԱՆ, ՀԱՆՐԱՄԱՏՉԵԼԻ, ՈՒՍՈՒՑՈՂԱԿԱՆ, ԱԶԳԱՅԻՆ, ՀԱՅՐԵՆԱՍԻՐԱԿԱՆ, ԿՐԹԱԴԱՍՏԻԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԲԼՈԳ   «Բոլորն ուզում են իրենց երեխաներին թողնել լավ աշխարհ, իսկ ես աշխարհին ուզում եմ թողնել լավ երեխաներ» ԿԱՐԼՈՍ ՍԼԻՄ ԷԼՈՒ  
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

29.08.2014

ՊԱՏՄՈՒԹՅԱՆ ԱՅՍ ՕՐԸ - Սարգիս Յարամակյան

ՀԱՅՐԵՆԻՔՆ ՈՒՆԻ ԽԵԼՔ, ՀՈԳԻ ԵՎ ՍԻՐՏ, ՈՐՈՆՔ ՊԱՀՊԱՆՎՈՒՄ ԵՆ ԲՌՈՒՆՑՔՆԵՐՈՎ

Սարգիս Յարամակյանը ծնվել է 1960 թ. Փետրվարի 28-ին Երևանում: Արմատներով Մուսալեռցի է: 1967-75 թթ. սովորել է Երևանի թիվ 91 դպրոցում, 1978-80-ին ծառայել խորհրդային բանակում: Աշխատել է Հայէլեկտրո գործարանում, 1988-ից մասնակցել է Արցախյան շարժմանը, երկրաշարժի օրերեին մեկնել Սպիտակ և Գյումրի, օգնել տուժածներին: 
1989-ի աշնանը Սաքոն հայրենասեր ընկերների հետ մեկնեց Բերդաձոր և անդամագրվեց «Հայ Դատ» կազմակերպության կողմից հիմնադրված Բերդաձորի ինքնապաշտպանության խորհրդին (ԲԻԽ): Այդ օրերին թեև զենքերը ժամանակակից չէին, փամփուշտներն անբավարար էին, կապի, տեղափոխությունների, մատակարարումների հարցերը վատ էին կազմակերպվում, բայց արդեն ջարդվում էր վախի և սեփական ուժերի հանդեպ անվստահության կառույցը.-աննկատ, համեստորեն, Սաքոյի նման անձնազոհերի ջանքերով սաղմնավորվում էր Հայոց Բանակը: Հայն արդեն վերագտնում էր իր գոյապահպանման համար անհրաժեշտ ինքնապաշտպանության գաղափարն ու զենքին ապավինելու հոգեբանությունը:
Սաքոն մասնակցեց Եղծահող, Ծաղկաձոր, Մեծ Շեն, Հին Շեն գյուղերի ինքնապաշտպանական մարտերին, հարկ եղած դեպքում օգնելով նաև Քարին տակ գյուղի իր զինակից ընկերներին: 
1991 թ. հունվարի 17-ին, մարտական առաջադրանք կատարելիս ընկերների հետ հայտնվում են շրջափակման մեջ: Նրանցից մեկը՝ Նորագավիթցի Ստյոպան (Ստեփան Մուրադյան) զոհվում է:
Սաքոյի հուշերից. 
-Այդ օրը պետք է Հայաստանից Բերդաձոր նոր եկած տղաների անձնագրերում ժամանակավոր գրանցումներ արվեին: Ըստ հավաստի աղբյուրների, անձնագրերի նոր ստուգումներ էին սպասվում, ինչը կնշանակեր նոր սադրանքներ, ձերբակալություններ, Շուշիի բերդ և այլն:
Առնո Մկրտչյանի եղբոր՝ Արմոյի վիլիսով, Ստյոպայի և Խաչոյի հետ Մեծ Շենից ուղղություն վերցրինք դեպի Եղծահող, ուր անձնագրերում Բերդաձորի ժամանակավոր գրանցումների կնիքներ էին դնում: Ճանապարհն անցնում էր Գորիս-Ստեփանակերտ մայրուղով: Այնտեղ ռուսական բանակի հենակետ կար: Անցանք սովորականի պես, իսկ հետ վերադառնալիս մեզ միացավ նաև համագյուղացի Շիրակը: Ռուս սպան նույնիսկ ձեռքով նշան արեց, թե հանգիստ շարժվեք: Բայց հազիվ էինք մի քսան մետր անցել, երբ աջ ու ձախից կրակահերթ սկսվեց: Կինո չէր: Իրական կյանքն էր: Զգացի աջ ոտքից վիրավորվել եմ: Կռացա թաքցրածս զենքը վերցնելու՝ թիկունքիս նույնպես գնդակներ կպան: Ընկա Խաչոյի վրա: Ստյոպան ինձ գրկեց, որ օգնի, բայց անմիջապես թուլացավ: Մեր մեքենան ծակծկված ու մաղ դարձած մի 500 մետր էլ գնաց ու կանգնեց: Շիրակին գնդակ չէր կպել, Խաչոն որովայնից, Արմոն ձեռքից էին վիրավորվել: Ես գիտակցությունս կորցրել էի ու այլևս ոչինչ չէի հիշում: Հետագայում Խաչոն պատմեց, որ ցնցել է Արմոյի ուսերն ու կանչել.
-Արմո քշի՛, մի՛ կանգնի, խփում են: 
Բայց զուր, Արմոն վիրավոր էր, ինքը՝ նույնպես, բայց արագ-արագ բոլորիս քաշելով գցել է ցած, հեռացրել մեքենայից: Շիրակը բոլոր զենքերը պահել էր ձորի մեջ, և մի գիշեր էլ մնացել կամրջի տակ թաքնված: Ռուսները մեզ «շտապ» հասցրել էին Ստեփանակերտի հիվանդանոց՝ մեկ ժամանոց ճանապարհը կտրել-անցնելով հինգ ժամում: Հայ էինք: Մինչև վերջ արյունաքամ չէինք եղել: Դերասանուհի Ժաննա Գալստյանն ամեն իչ արեց, որ փրկվենք:
Մեր նկատմամբ կազմակերպված սադրանքով իրականում նախապատրաստում էին Բերդաձորի հանձնումը. դա իրականացվեց մայիսի 16-ին: («Հանուն Հայրենիքի», թիվ 9 (17), մայիս 2004 թ.,)
Սաքոյին ծանր վիճակում ուղղաթիռով տեղափոխում են Երևանի օրթոպեթիկ հիվանդանոց: Բուժմանը զուգընթաց նա մշտական օգնում էր իր մարտական ընկերներին: 
Ցավոք, նրա առողջությունն այդպես էլ վերջնականապես հնարավոր չեղավ վերականգնել և նա վախճանվեց 2013 թ. հոկտեմբերի 27-ին՝ ծանր հիվանդությունից լրիվ հյուծված: 
Սաքոյի աճյունը կամփոփվի ԵՌԱԲԼՈՒՐՈՒՄ՝ հոկտեմբերի 29-ին, ժամը 14:00-ին:
Հավերժ փառք քեզ, Բերդաձորի հերոս:

Աղբյուր՝ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅՐԵՆԻՔԻ

Комментариев нет:

Отправить комментарий

Blogger Widgets