ՄԵՆՅՈՒ

ՊԱՏՄԱՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ, ԳՐԱԿԱՆ - ԳԵՂԱՐՎԵՍՏԱԿԱՆ, ՓԱՍՏԱՎԱՎԵՐԱԳՐԱԿԱՆ, ՀԱՆՐԱՄԱՏՉԵԼԻ, ՈՒՍՈՒՑՈՂԱԿԱՆ, ԱԶԳԱՅԻՆ, ՀԱՅՐԵՆԱՍԻՐԱԿԱՆ, ԿՐԹԱԴԱՍՏԻԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԲԼՈԳ   «Բոլորն ուզում են իրենց երեխաներին թողնել լավ աշխարհ, իսկ ես աշխարհին ուզում եմ թողնել լավ երեխաներ» ԿԱՐԼՈՍ ՍԼԻՄ ԷԼՈՒ  
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

19.12.2014

«Նամակ Թուրք Հասակակիցիս. Վերադարձու՛ր Ինծի Իմ Հայրենիքս …». Արփի Պետրոսեան

Բա´րեւ թուրք հասակակից: Նախքան այս տողերը թուղթին յանձնելս` շատ մտածած եմ, թէ որո՞ւն պիտի գրեմ, ինչու՞ պիտի գրեմ: Կ’ուզեմ, որ ըսելիքս ճիշդ ընկալես, որովհետեւ անկէ կախուած պիտի ըլլայ իմ ու քու ապագան: Չեմ կարծեր, որ այսքան կը դժուարանամ խօսքս շարադրելու. գուցէ պատճառը թուրք ըլլա՞լդ է: Երբեք չեմ մտածած, թէ ազգութիւնը կապ կ’ունենայ մարդու հետ յարաբերելուս. մարդը` մարդ է` անկախ ազգութենէն, մաշկի գոյնէն: Բայց սա այդ դէպքը չէ. դուն թուրք ես, ու ես կը դժուարանամ քեզի նամակ գրելու:
Անունս Արփի է, ծնած եմ Իրաքի մէջ, ուր նախնիներս յայտնուած են ո´չ իրենց կամքով: Այսօր կ’ապրիմ Հայաստանի մէջ, իմ այն բուռ մը հայրենիքին մէջ, որ փոքրացած է քու նախնիներուդ շնորհիւ: Զարմացա՞ծ ես…
Կը փորձեմ պատկերացնել քու դէմքդ, աչքերուդ արտայայտութիւնը, դիմախաղը, երբ կարդաս նամակս: Դուն հաւանաբար գիտես, թէ քու նախնիներուդ պատճառով որքան մենք տառապած ենք, խոշտանգուած, անմարդկային կտտանքներու ենթարկուած, տեղահանուած: Գիտես նաեւ, որ վերստին վերագտած ենք մենք մեզ, ուր ալ եղած ենք, ուր ալ հասած` շինած ենք կամուրջ, կապած ենք կամար, ամէն տեղ հերկած, հասցուցած բերքեր, բոլորին տուած միտք, առած, երգեր…
Կը ճանչնա՞ս Պարոյր Սեւակը, ան հայ բանաստեղծ է: Անոր «Մենք քիչ ենք, բայց հայ ենք» բանաստեղծութիւնը (եւ ոչ միայն) մարտահրաւէր է քու ազգիդ կողմէ կատարուած նախճիրին: Դուն նոյնպէ՞ս կը կարծէս, որ պէտք չէ ընդունիք Ձեր մեղքը, ոճիրը, եղեռնագործութիւնը: Միթէ՞ խիղճդ քեզ չի տանջեր, միթէ՞ հոգիիդ վրայ չէ ծանրացած միլիոնաւոր զոհերու թափուած արիւնը: Աւելի լաւ չըլլա՞ր , եթէ ընդունիս մեղքդ, յանցանքդ, փորձես մաքրագործուիլ ու ապրիլ, թերեւս, թեթեւցած կեանքով:
Դուն չե՞ս երկնչիր այն միտքէն, որ կը քալես, կ’ապրիս այն հողին վրայ, որ քուկդ չէ, որ ներծծուած է հայու սուրբ արիւնով: Դուն ի՞նչ սրտով կ’ապրիս, չէ՞ որ ես թոյլ չեմ տուած քեզի ապրելու իմ հողին վրայ, իմ տան մէջ: Դուն գողի, մարդասպանի ժառանգ ես…
Բայց ընդունելով քու 100-ամեայ մեղքդ` դուն կրնաս փոխուիլ: Կը լսե՞ս ինծի, մտածէ՛, փորձէ՛ քայլ առնել, փորձէ՛ Մարդ դառնալ: Չէ՞ որ Աստուած ինծի ու քեզի իր պատկերով ստեղծած է, մի՛ ըմբոստանար Աստուծոյ դէմ, փորձէ՛, գուցէ յաջողիս՞… Դուն դեռ ժամանակ ունիս փոխուելու, օգտուի՛ր քեզի ընձեռուած հնարաւորութենէն եւ մաքրագործուիր: Այլապէս քու յետնորդներդ ալ կ’ապրին քեզի պէս ամօթահար ու գլխահակ:
Իսկ եթէ ո´չ, ինծի հետ գործ կ’ունենաս, իմ նախնիներու արժանի յետնորդին, հայ ժողովուրդի արժանի զաւկին հետ…
Ես կը պահանջեմ (եւ իմ պահանջը արդար է)` վերադարձու՛ր ինծի իմ հայրենիքս, այն քուկդ դարձնել չես կրնար, այն քուկդ դառնալ չի կրնար, իսկ պահանջողը ես եմ` քու հասակակիցդ…
Արփի Պետրոսեան
Երեւանի Գրիգոր Զոհրապի անուան թիւ 43 դպրոցի 12-րդ դասարանի աշակերտուհի

Комментариев нет:

Отправить комментарий

Blogger Widgets