ՄԵՆՅՈՒ

ՊԱՏՄԱՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ, ԳՐԱԿԱՆ - ԳԵՂԱՐՎԵՍՏԱԿԱՆ, ՓԱՍՏԱՎԱՎԵՐԱԳՐԱԿԱՆ, ՀԱՆՐԱՄԱՏՉԵԼԻ, ՈՒՍՈՒՑՈՂԱԿԱՆ, ԱԶԳԱՅԻՆ, ՀԱՅՐԵՆԱՍԻՐԱԿԱՆ, ԿՐԹԱԴԱՍՏԻԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԲԼՈԳ   «Բոլորն ուզում են իրենց երեխաներին թողնել լավ աշխարհ, իսկ ես աշխարհին ուզում եմ թողնել լավ երեխաներ» ԿԱՐԼՈՍ ՍԼԻՄ ԷԼՈՒ  
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

18.11.15

ԲԱՐՁՐԱՁԱՅՆ ՄՏՔԵՐ, կամ՝ ՄՏԱԾԵԼՈՒ ԲԱՆԵՐ


Եթէ օտար ամուսնութեան նայինք համամարդկային դիտանկիւնէն, ապա այդ երեւոյթը շատ բնական կը թուի եւ արտառոց ոչ մէկ բան կայ ատոր մէջ։ Սակայն, մեզ՝ հայերուս պարագային այդ պիտի ըլլար անբնական, մանաւանդ հայրենի հողէն դուրս ապրող հայութեան համար, որուն արեւի նման կենսական է, որ ամուսնութեան երկու կողմերն ալ ըլլան ՀԱՅԵՐ. ասոր կը հետեւի շատ բնական եւ պարզ հարցում մը՝ ի՞նչու. ապրելով հայրենի հողէն հեռու, մենք կամայ կամ ակամայ, թէկուզ դանդաղ՝ դատապարտուած ենք համարկուիլ (իմա՝ ձուլուիլ) իւրաքանչիւրը իր ապրած երկրի հաւաքականութեան մէջ, ըլլալով տեղ մը անգլիախօս, տեղ մը ֆրանսախօս, ուրիշ տեղ արաբախօս, այլ տեղ սպանախօս կամ ռուսախօս եւայլն. հետեւաբար օտար (խառն) ամուսնութիւնը վերը նշածս ուղին աւելի ու աւելի դիւրին կը հարթէ. տակաւին չենք խօսիր օտար-խառն ամուսնութեան ստեղծելիք ընկերային անախորժ կացութիւնները. այս գծով նկատի ունիմ համայնքային տարբերութիւնները, որոնք տգեղ եւ անախորժ կացութիւններու դէմ յանդիման կը դնեն զոյգը, երբ կողմերէն մէկը կամ միւսը հայ չէ։ Յաճախ, ընտանեկան խօսակցութիւններու ընթացքին կը լսենք նման խօսակցութիւններ՝ թէ, մեր փեսացուն այո, հայ չէ, բայց շատ լաւ տղայ է, կամ թէ, մեր հարսը այո, հայ չէ, բայց շատ լաւ աղջիկ է. շատ բարի, այո, շատ հաւանական է, որ ըլլան շատ լաւ տղայ կամ աղջիկ, բայց այդ մէկը չարդարացներ օտար կամ խառն ամուսնութիւնը։ Նախքան օտար ամուսնութիւն, թեկնածու զոյգերը պէտք է նկատի ունենան ընտանեկան յարկին տակ ըլլալիք ապագայ դժուարութիւնները, ինչպիսիք՝ իրար հետ հաղորդակցութիւն, ծնողք-զաւակ յարաբերութիւն, զաւակներու ունենալիք դժուարութիւններ՝ ինչ կը վերաբերի իրենց ինքնութեան ճշդումին՝ թէ իրենք հայ են կամ այլ ազգի. ասոնց վրայ պիտի աւելնայ նաեւ երկու կողմերու ընտանիքներուն միջեւ ստեղծուելիք անհասկացողութեան խնդիր։ Սակայն ամենահիմնականը կը վերաբերի զաւակներուն հայեցի դաստիարակութեան, կրթութեան եւ որպէս ՀԱՅ գոյատեւելու հարցին, որոնք անկարելի է, որ ըլլան օտար ամուսնութիւններու պարագային։ Հայը հայերէն պիտի խօսի, հայերէն պիտի գրէ, հայերէն պիտի կարդայ, հայերէն պիտի աղօթէ, հայերէն պիտի ստեղծագործէ եւ հայերէն պիտի մտածէ. այսինքն լեզուամտածողութիւնը պիտի եւ պէ՛տք է ըլլայ ՀԱՅԵՐԷՆ, այլապէս ամէն ինչ է (նուրբ ասած՝ աշխարհաքաղաքացի) բացի հայ։ Մերժե՛նք օտար ամուսնութիւնը եւ մնանք ՀԱՅ ՀԱՅ եւ միայն ՀԱՅ։ 

Комментариев нет:

Отправить комментарий

Blogger Widgets